Czym jest Droga Środka

Droga Środka to mój osobisty projekt, który powstał w 2014 roku, na kilka lat trafił do tzw. „zamrażarki”, a w 2022 wrócił w filmach na YouTubie. Opowiadałem w nich o medycynie chińskiej prostym, współczesnym językiem, dzieląc się fascynacją medycyną chińską i osteopatią, ale także próbując nie wchodzić zbyt mocno w dogmaty.

Swoją policealną edukację zacząłem studiując fizjoterapię, później edukowałem się w medycynie chińskiej, a z czasem zostałem osteopatą. Fizjoterapia dała mi bazę w postaci anatomii, fizjologii oraz krytycznego myślenia. Medycyna chińska dała szersze spojrzenie na Człowieka oraz kontekst wpływu Środowiska oraz Emocji na niego, a także otworzyła na aspekty duchowe, a osteopatia zwróciła uwagę na sieci połączeń w naszym ciele. Każda z tych dziedzin nauczyła mnie dostrzegać coś innego. Z ich spotkania wyrosło pytanie, które do dziś towarzyszy mi w gabinecie. Jak lepiej zrozumieć Człowieka, który siada przede mną?

Wspólnym punktem odniesienia są dla mnie anatomia, fizjologia i aktualna wiedza naukowa. Medycyna chińska otworzyła mnie również na duchowy wymiar życia i nasze związki z Naturą. Chcę zachować tę otwartość, a jednocześnie sprawdzać własne przekonania i metody, którymi pracuję.

Z czasem te poszukiwania wyszły poza gabinet.

Jak żyć zdrowiej i spokojniej?

Co sprawia, że czujemy się szczęśliwi?

Jak wiele zależy od sposobu, w jaki widzimy świat?

Piszę tego bloga jako Polak, mieszkaniec Europy Środkowej, który pracował w wielu krajach tzw. Zachodu (USA, Francja, Norwegia), a zarazem fascynuje się kulturą Dalekiego Wschodu. Przyglądam się temu, co ukształtowało mnie poprzez wpływy kultur zachodnich, i temu, co odkrywam w tradycjach Wschodu, ale także temu dzikiemu i nieokiełznanemu, co tętni pod skórą, a co jest po moich słowiańskich przodkach. Ciekawi mnie, jak pogodzić zachodni napęd do działania i ambicję z taoistycznym „wu wei” — działaniem bez forsowania.

Kiedy warto płynąć pod prąd, a kiedy pozwolić, by poniósł nas nurt?

Czy musimy określać się jako zwolennicy jednej szkoły, filozofii czy metody?

Czy możemy czerpać z różnych tradycji, zachowując swobodę zadawania pytań i zmiany zdania? Sam wciąż uczę się tej elastyczności.

Na Drodze Środka piszę o zdrowiu, ciele, emocjach, naturze i przemijaniu. Szukam w różnych perspektywach tego, co pomaga lepiej rozumieć siebie i świadomie żyć.

Zapraszam do Świata „Drogi Środka”

Michał